நாம் ஏன் பிறந்தோம்?

இந்த பூமி தேவனால் படைக்கப்பட்டது. மனிதர்களாகிய நாம் அவருடைய மகிமைக்காக உருவாக்கப்பட்டோம். தேவன் நியமித்தக் காலம் வரை நாம் தேவனுக்கு மகிமை செலுத்தி அவர் சித்தத்தின்படி வாழ்ந்து, காலம் வரும்போதோ அவரை சென்றடைவோம். தேவ சந்ததி உருவாவதற்காகப் படைக்கப்பட்ட மனிதன் சாத்தானால் வஞ்சிக்கப்பட்டதால் தேவத் திட்டம் தகர்க்கப்பட்டு பூமி சபிக்கப்பட்டது. மனிதர்களிடையே பாவம் பெருகிற்று. அவர்கள் தேவனை மறந்தார்கள்.

தேவன் யார் என்பது அடுத்தடுத்தத் தலைமுறைகளுக்குக் கொண்டு செல்லப்படாததால் மனிதர்கள் தாங்களாக சில உருவங்களைப் படைத்து தங்கள் மனவிருப்பத்தின்படி தெய்வங்களை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். மனிதர்களைப் படைத்தது தெய்வமாகலாம். மனிதர்கள் படைத்தது தெய்வமாகுமோ? தேவன் காட்டின வழியை மறந்து மனிதர்கள் தங்களுக்கென்று பலப்பல வழிகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டு மனம்போனப் போக்கில் வாழ்ந்ததினாலேயே உலகத்தில் இத்தனை வேதனைகளும், துன்பங்களும் உண்டாயின. அதன் விளைவாக பாவங்களும், சாபங்களும் வந்தன. இதை ஜனங்கள் உணராமலும், உணர்ந்தவர்கள் அவற்றிலிருந்து விடுபட வழி தெரியாமலும் இருக்கிறார்கள்.

தெய்வங்களைக் கற்பனையில் உருவாக்கியது போலவே பாவ, சாபங்களிலிருந்து விடுபடக் கற்பனை வழிகளை உருவாக்கிக் கொண்டு அவற்றைப் பின்பற்றுவதால் விடுதலை பெற்றுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையும் கொண்டுள்ளனர். அவர்கள் படைத்த தெய்வம் எப்படி உண்மையானதில்லையோ அப்படியே பரிகாரம் என்ற பெயரில் அவர்கள் ஏற்படுத்திக்கொண்ட வழிமுறைகளும் உண்மையானவை அல்ல. அவற்றினால் விடுதலை கிடைக்காது. உண்மையான தெய்வத்தை இனங்கண்டு கொண்டு அவர் காட்டிய வழிகளில் நடந்தால் மட்டுமே பாவ, சாபங்களிலிருந்து விடுதலை பெற முடியும். உண்மையான தெய்வம் எது என்று எப்படி அறிவது, அவர் காட்டிய வழி எது? தெரிந்து கொள்ள மேற்கொண்டு படியுங்கள்.

ஆதியிலே இந்த பிரபஞ்சத்தைப் படைத்த தேவன், பூமியை குடியிருப்புக்கேற்றபடிப் படைத்தார். மனிதனைத் தன் சாயலில் படைத்து, பூமியையும், பூமியிலுள்ள யாவற்றையும் ஆண்டுகொள்ள அதிகாரம் தந்தார். மனிதனோடு தேவன் உலாவி, அவனோடு பேசி உறவாடினார். ஆனால், சாத்தானால் மனிதன் வஞ்சிக்கப்பட்டு தேவனுக்கு கீழ்ப்படியாமல் போனதால் தேவனோடு இருந்த தெய்வீக உறவை இழந்தான். தேவன் தனக்குத் தந்த மகிமையையும் இழந்தான்.

மனிதனைப் படைத்ததற்காக தேவன் மனஸ்தாபப்பட்டாலும் அவனை அழிக்க விரும்பாமல், தம் சித்தத்தை நிறைவேற்றத் தனக்கென ஒரு குறிப்பிட்ட ஜனத்தைத் தெரிந்து கொண்டார். இவர்களே இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் எனப்பட்டனர். இவர்களுக்கென்று ஒரு தேசத்தைக் கொடுத்து செழிப்பாக வாழவைத்தார். ஆனால், இந்த உலகம் பாவ உலகமானதால் அவர்களும் பாவத்திற்கு அடிமையாகி தேவனை மறந்து, அவரை விட்டு விலகி துன்பத்தை அனுபவித்தனர். ஜனங்களின் துன்பங்களைக் கண்ட தேவன் அவர்களைப் பாவத்திலிருந்து மீட்டு மீண்டும் தம்மோடு ஒப்புரவாக்கிக் கொள்ளும்படி தமது பரிசுத்த ஆவியைக் கொண்டு இயேசுவை மனிதனாகப் பிறக்க வைத்தார்.

இயேசு மனிதனாக இந்த பூமியில் இருந்த நாட்களில் ஒரு மனிதன் எப்படியாக வாழ வேண்டுமென்று தேவன் விரும்பினாரோ அப்படியே வாழ்ந்தார். ஆனால், இஸ்ரவேல் ஜனங்களோ தேவன் காட்டிய வழியை தங்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொண்டதுமல்லாமல் இயேசுவையும் மறுதலித்தனர். எந்த ஜனங்கள் கெட்டுப்போகக் கூடாதென்று இயேசு பூமிக்கு வந்தாரோ அவர்களாலே பொய்க்குற்றம் சாட்டப்பட்டு சிலுவையில் மரித்தார்.

மனிதனாக வாழ்ந்த போது மரித்து நான்கு நாட்களாகிப் போன மனிதனை உயிரோடு எழுப்பினவருக்குத் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தெரியும். ஆனால், தேவனின் திட்டம் நிறைவேறத் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்து, நம் பாவங்களை, சாபங்களைத் தான் ஏற்றுக் கொண்டு பாடனுபவித்து சிலுவையில் மரித்தார்; மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுந்தார். மரித்த மனிதர்கள் யாரும் மீண்டும் உயிரோடு எழுந்ததில்லை. ஆனால், இயேசு தேவனானபடியால் உயிர்த்தெழுந்தார்.

சிலுவை மரணத்திற்குத் தான் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவதையும், மீண்டும் உயிர்த்தெழுவதையும் தம் சீடர்களிடத்தில் இவை நடப்பதற்கு முன்னதாகவே தெரிவித்திருந்தார். அதன்படியே மரித்துப் பின், உயிர்த்தெழுந்த அவர் இன்றும் ஜீவனோடு நம்முடனே இருக்கிறார்; நம் ஒவ்வொருவரோடும் இருக்கிறார். அவரே நமக்கு பாவப்பரிகாரியாக இருக்கிறார்.

பிற உயிர்களை பலியிடுவதோ, தான தர்மங்களை செய்வதோ, பாதயாத்திரை செல்வதோ அல்லது நதியில் மூழ்கி எழுவதோ பாவத்திற்கு பரிகாரமாகாது; அதனால் விடுதலை பெறவும் முடியாது. நாம் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற ஒரே வழி இயேசுவே.

அதுபோல சாபங்கள் பல வழிகளில் வரும். சாபத்தினால் வியாதிகளும், வறுமையும், தோல்விகளும், சமாதானமற்ற நிலையும் வரும். இவற்றை நாம் அனுபவித்துத்தான் தீரவேண்டும் என்ற நிலை இல்லை. காரணம், இயேசு சாபங்கள் எல்லாவற்றையும் தான் ஏற்றுக்கொண்டு சிலுவையிலே அவற்றை ஜெயித்துவிட்டார். அதனால் அவரை நாம் விசுவாசித்து ஏற்றுக்கொள்ளும்போது நம் சாபங்கள் நீங்கும். பாவங்களை மன்னிக்கவும் சாபங்களைப் போக்கவும் அவருக்கு அதிகாரமும் வல்லமையும் உண்டு. மற்ற எந்த வழிகளிலும் பாவமோ சாபமோ நிவர்த்தியாவது இல்லை. இதுதான் உண்மை.

இயேசு ஒரு தாயின் பரிதவிப்போடு தம் பிள்ளைகளைத் தம்மோடு சேர்த்துக் கொள்ள மனதாயிருக்கிறார். தான் படைத்த அத்தனை ஜனங்களையும் நரகத்தினின்று மீட்கக் காத்திருக்கிறார். நாம் நரகத்திற்குத் தப்பித்துக்கொள்ள ஒரே வழி இயேசுவை விசுவாசித்து ஏற்றுக் கொள்வதுதான்.

மனிதனாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவருக்குமே மோட்சம் செல்லத்தான் ஆசை. அதை அடைவதற்கு நாம் எங்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை, எதையும் செலவு செய்ய வேண்டியதில்லை. நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே – இருக்கிற இடத்திலேயே முழந்தாள் படியிட்டு தேவனை நோக்கி வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும். சிறுவயதுத் தொடங்கி நாம் அறிந்தும், அறியாமலும் செய்தத் தவறுகளை சொல்லி தேவனிடத்தில் மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும்.

நாம் அவரிடம் உண்மையாக மனம் திரும்பி மன்னிப்புக் கேட்கும்போது உடனடியாக தேவன் நம்மை மன்னிப்பார். மீண்டும் தவறுகள் செய்யாதபடி வேண்டிக்கொண்டு ஒரு பரிசுத்தமான வாழ்க்கை வாழத் தயாராக வேண்டும். இது நம்மால் முடியாது. ஆனால் நமக்கு உதவும்படி தேவனிடத்தில் வேண்டிக் கொண்டால் அவர் நமக்கு உதவி செய்வார். நம்மைக் கரம் பிடித்து வழிநடத்துவார். அவரே நம் வாழ்க்கையைப் பொறுப்பெடுத்துக் கொள்வார்.

நாம் இயேசுவை விசுவாசித்து ஏற்றுக்கொண்டால் என்ன நடக்கும்?

     நம் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படும், சாபங்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுதலை பெற முடியும். மறுமையில் தேவனோடு வாழலாம்.

இயேசுவை விசுவாசித்து ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் என்ன நடக்கும்?

 நம் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படாததால் பாவத்திற்குத் தக்க தண்டனை நிச்சயம் உண்டு. மரணத்திற்குப் பிறகு தேவனிடத்தில் சேர்வதற்கென்றே படைக்கப்பட்ட நாம் தேவனை சென்றடைய முடியாது.

இவை அனைத்தும் உண்மை. ஒன்று கூட பொய்யில்லை. ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் இந்த பூமியிலேயே தேவனோடு வாழத் தயாராகுங்கள்.

அவராலேயன்றி வேறொருவராலும் இரட்சிப்பு இல்லை; நாம் இரட்சிக்கப்படும்படிக்கு வானத்தின் கீழெங்கும், மனுஷர்களுக்குள்ளே அவருடைய நாமமேயல்லாமல் வேறொரு நாமம் கட்டளையிடப்படவும் இல்லை – அப்போ. 4:12.

கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவனெவனோ அவன் இரட்சிக்கப்படுவான் – யோவேல் 2:32

விசுவாசமுள்ளவனாகி ஞானஸ்நானம் பெற்றவன் இரட்சிக்கப்படுவான்; விசுவாசியாதவனோ ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவான் – மாற்கு 16:16

பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப்பாருங்கள்; அப்பொழுது இரட்சிக்கப்படுவீர்கள் – ஏசாயா 45:22

Advertisements

கத்தோலிக்க ஜனங்களுக்கு

தேவனாகிய கர்த்தர் இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்கு, அவர்கள் பிதாக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்கின்படி ஒரு தேசத்தைக் கொடுப்பதற்காக, அவர்களை எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீட்டு வந்த பொழுது, அத்தேசத்திலே அவர்கள் கடைபிடிக்கும்படியாக பத்துக் கட்டளைகள் கொடுத்தார். அதில் முதலாம் கட்டளை, ‘என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்க வேண்டாம்’ என்பதே.

கத்தோலிக்கத்தில் கர்த்தரைக் காட்டிலும் மரியாளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதன் மூலம் தேவன் கொடுத்த முதல் கட்டளையே மீறப்பட்டுள்ளது. இயேசுவைப் பெற்றது மரியாள் தானே, அதனால் நாங்கள் மரியாளை ஆராதிக்கிறோம் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள்; சிலர் இயேசுவிற்கு சமமாக மரியாளுக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள். இயேசுவால் மரியாளுக்கு மகிமையா? அல்லது மரியாளால் இயேசுவிற்கு மகிமையா என்பதை சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

Continue reading

செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட்

இந்த உலகத்தைப் படைத்த தேவன் ஒருவரே. தேவன் மனிதனுக்குக் கட்டளையிட்ட வழியும் ஒன்றே. தேவன் கொடுத்த வேதமும் ஒன்றே. அந்த வேதத்தைப் புரிந்துகொள்வதில்தான் மனிதர்களுக்குள் எத்தனை முரண்பாடு? இந்த முரண்பாடான கருத்துகளினால் நாம் தேவன் காட்டிய வழியை விட்டு விலகி நடக்கிறோம். அதனால் கிறிஸ்தவர்களுக்குள்தான் எத்தனை பிரிவுகள்?  தேவன் யார் என்பதை அறியாததினால் இந்துக்கள் தாங்கள் விரும்பியபடி தங்களுக்கு தெய்வங்களைப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், வேதத்தை முழுமையாக வாசிக்காததால் அல்லது புரிந்து கொள்ளவேண்டிய விதத்தில் புரிந்து கொள்ளாததினால் கிறிஸ்தவர்களுக்குள் எத்தனை பேதங்கள்?

Continue reading

சிலை வழிபாடு ஏன் கூடாது?

நம் பாரத நாட்டில் பெரும்பான்மை மக்கள் இந்துக்களாக உள்ளனர். அவர்களுடைய வழிபாடு விக்கிரக வழிபாடாக இருக்கிறது. ஆரம்பக் காலங்களில் சில உருவங்களை மட்டுமே வணங்கி வந்த மக்கள் காலம் செல்ல செல்ல இறந்தவர்களையும், உயிரோடு இருக்கிறவர்களையும், வணங்க ஆரம்பித்தனர். தற்காலத்திலோ வரைமுறையே இல்லாமல் தெருவில் எக்குத் தப்பாக நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறு கல்லானாலும் அதற்கு கோயில் எடுத்து அதை வணங்கும்படியான மனப்போக்கு உள்ளது. நன்கு படித்தவர்களும், அறிவில் சிறந்தவர்களும் கூட இப்படி செய்கிறார்கள் என்பதுதான் ஆச்சரியம்.

Continue reading